پارتیانا

 

روز پدر در زمانه بي پدري
همانند بهار بي باران است
خانه پدري بدون پدر
شمردن خاطرات بي پايان است

گلدان هاي شمعداني
حوض سيماني
باغچه هاي بوته هاي ريحاني
آيابي پدر

 سبز و پر آب مي ماني
و انار هايي که انتظار دست هاي خسته پدر را مي کشند

گل ياس خانه پدر

 بي گل است
اما عطرش در مشام

رايحه اش در صيام
جا نمازش باز
تسبيحش سبز
و دست پر مهري که ديگر نيست

يادگارش
يار غارش
رفيق شصت ساله
مادر
تنها
او که صبوري کرد بر سنگ صبور

روز پدر

در زمانه بي پدري

روز بوسه زدن بر دستان مادر است

 

علی استوره زمانه

علی   ایده آل هر زمان است

علی   قله های عدل است

چه کسی  توان رفتن

چه زمان  توان گشتن

به چه سان  به عدل دایر

به جهان و خلق و طایر

علی استوره زمانه

علی اهل آسمان بود

علی راز شیعیان بود

ما زمینیان تشنه عدل

در میان بیشه ظلم

مگر آید آن عدالت

شاید آن   زمان بی نهایت

علی استوره زمانه  

پدرم رفت به دیدار خدا

پدرم راز سرخی به شقایق می گفت ......

پدر سخت ناخوش است

مدتی در میانتان نخواهم بود

تا کی نمی دانم..........

 

راز قفل و هر کلون محکمی 

 
پشت درب بسته ی دیوار هاست

شیشه های عمر دیوار بلند قلعه ها

در دل قفل و کلون درب هاست

قلب خود قفلی بزن ای نازنین

چون کلیدش جوهر عشق همه فرهاد هاست

فصل دیوار بلند قلعه ها گر می رسد

وآن دل سر قلعه بانش با کلون قفل هاست

با کلید عزم عاشق قلعه ها شد جمله درب

قفل بازش دل به دلداران سپردن رمز ماست

تو ساحری به زیبایی
تو جادوگر غربت تماشایی
تو افسانه ای
فرشته ای

 رویایی
تو فصل بارانی
تو نازکتر از برگ گل های شمعدانی
تو تک خاطره 

شکوه ستاره های ایوانی
تو طلوع دوباره جانی
تو عدالت و راز پنهانی
زمانه چنان سخت می گذرد اما
تو زیباترین ترانه ها ی دورانی
دل اگر به زبان آیدم اکنون
تو جواهر نماد رضوانی
اگرم آسمان زندگی ابر یست
تو نشان روح بلند بارانی
گر رعد شوی
برق زنی به چشمانم
تو آبستن نوری
اگر سخن دانی است
در حیرت تو زبان به دندان گیرم
چه کنم من با تمام حیرانی

 

نکن گلبرگ و گل را
دل گل می شکند

ساقه گل دل نازک دارد

دل او بسته به ناز

کوزه ای پر کن از آب
ساقه در آب همان چشمه ناب 
وصل با کوزه نکوست
گل اگر همنفس کوزه شود
شمع و پروانه فراموش شوند
تو ندانی
کوزه بردوش نگاری باشد

شاخه سرخ رزی همره اوست
من و کوزه  گل و یار
بسته ایم عهد گسستن ز دیار
دست خود برکش از آن ساقه و گل
پرپرش عین فراق من و یار 

 

شهریارم
پیر تهرانم  پسر
راز من بهر چه  خواهی نازنین
گر به پیرامون قلبم پاگذاری
قلب من  خاکستری
گر به گرداگرد قلبت پا گذارم 
قلب خاکستر چه حاصل
شهریارم
گر که ققنوسم کنی
تا پر کشم از عمق خاکستر
کی توانم                                                                                                                                راز اسطوره ندانم
من همانند تو عاشق
بی قرارم
دلبری آمد به قلبم
 آتشم زد
با رفیقان همدمی کرد
عشق من بر تابه آتش فنا شد
گر بهار قلبم آید
باوری سخت و محال است
شهریارم
قلب خود بسته زیارم
باور یاری ندارم
من نمی دانم
 تو عاشق گشته ای یا نه
دل خود را به جایی بسته ای یا نه
اگر عشقت به دامانش خیانت ها بیاویزد
تورا بار دگر
 عشقی دگر آید
دلم می سوزد و یارای شیدایی نباشد
هماره لحظه ها را
انتظار بوسه ای دارم
که عشقم بی ریا
بر داغ لب هایم گذارد
ولی افسوس
برای انتظاری را که پایانی نباشد

تهران - تابستان ۱۳۸۶

هر دم از روی تو وصفی به زبانی است هنوز

بنگر حلقه به گوش چه کسانی است هنوز

یا رب این شاخ نبات  تلخ زبانم  مستان 

نشوم نادم اگر موی تو پیداست هنوز

حسن رویت همه از آه من و غمزه  توست

دربه در نام تو ات  ورد زبان هاست هنوز

اسب جانم رمد و مانده به یادت شب و روز

دل سپارم به ستم  نیست چو فریاد هنوز 

یک دم از  فکر و خیال تو  نباشیم  به خود

تا در این گنبد دوار  سرایی است هنوز

هستی و بودن عاشق  زسر زلف تو  بود

راهیان حرمت  این جه جزایی است هنوز

این همه تیر و کمان در رخ رعنای تو چیست

نامرادی به دل خیره سر  واله و  شیداست هنوز

یک به یک  خار گلت  بردل عشاق  ضماد

آنی ار  مانده نفس  از دل شیداست هنوز

ناکسی  گر ببرد  راز دل  خسته من

دل به دریا زنم و  عاشق رسواست  هنوز

۱۹آبان ماه ۸۶